Takie wrażenie można odebrać czytając artykuł na wired.com: "Google’s ‘Don’t Be Evil’ Mantra is ‘Bullshit,’ Adobe Is Lazy: Apple’s Steve Jobs".

Zacytuję co o konferencji z zeszłej środy pisze serwis MyApple ("Steve Jobs o Adobe, Google i Makach") opierając się na artykule z wired.com:

 Według Jobsa brak wsparcia animacji Flash w urządzeniach mobilnych Apple spowodowany jest problemami jakie to stwarza, odpowiadając niemal całkowicie za wszystkie błędy systemu Mac OS X. "Adobe ma mnóstwo ciekawych pomysłów, ale nie robi nic by poprawić obecne produkty. Programiści z Adobe są po prostu leniwi. Za kilka lat nikt nie będzie używał Flash, świat idzie w stronę HTML5. To jest przyszłość"...

Jakoś nie odważę się tłumaczyć artykułu z wired.com... ani dużo o nim pisał... jest Google Translator (artykułu z wired.com), a co do zrozumienia - niech każdy zastanowi się sam. Tylko dlaczego mi momentalnie przyszedł na myśl Ballmer ?

PS. A proros ankiety z boku: "Jest tylko 10 typów ludzi: Ci, co rozumieją  system zerojedynkowy i Ci, którzy go nie rozumieją" ;-)

Padło pytanie w wątku "Najlepsze komnatówki" na forum AtariOnline:

Przy okazji czymś się różni komnatówka od platformówki?
Czy istotna jest tutaj różnica podziału: ekran = komnata lub
ekran = tylko część większej całości?

Wiem, że te typy są już troszeczkę archaiczne, ale mnie także zastanawia, czy jesteśmy w stanie odróżnić je od siebie?

Zaczynając od współczesności - spadkobiercami komnatówek są dzisiejsze gry point'n'click. Czyli jeżeli można w ten sposób zawęzić gatunek, będzie to gra której celem jest poszukiwanie wyjścia/rozwiązania zagadki poprzez penetrowanie dostępnych pomieszczeń i rozwiązywanie zagadek (logicznych bądź też użycia określonych przedmiotów z innymi przedmiotami lub w określonych pomieszczeniach). Akcja dzieje się zazwyczaj w zamkniętych/odseparowanych pomieszczeniach tworzących strefę zamkniętą. Nie dość tego, wejście do części z tych pomieszczeń uwarunkowane jest użyciem konkretnego przedmiotu/wykonania określonej czynności.

Gry raczej zręcznościowe, w której zbieranie przedmiotów i interakcja tych przedmiotów z innymi ma drugorzędne znaczenie. Polegająca na przemieszczaniu się w określonym kierunku lub wzdłuż określonej trasy celem osiągięcia konkretnego punktu/miejsca trasy zdefiniowanego przez autorów gry. Akcja dzieje się w przestrzeni ograniczonej wyłącznie zakresem trasy, przy czym uwaga gracza jest skupiona bardziej na pokonywaniu przeszkód niż przeszukiwaniu trasy. Użycie lub nieużycie obecnych na planszy przedmiotów czy też bonusów nie wpływa na pozytywne zakończenie gry. Dotarcie do dowolnej lub wydzielonej części planszy zazwyczaj nie wymaga użycia przedmiotów lub wykonania określonych czynności, no chyba że dotyczy to dotarcia/odkrycia wejścia na planszę bonusową/odcinek bonusowy.

To tyle ode mnie. Ktoś ma inne zdanie ?

//EDIT: moim zdaniem... :

 To po prostu szczególny przypadek komnatówek, często zawierający elementy zapożyczone z innych typów gier ;-)

No i mamy. Oficjalny prerelease (bardzo trudne słowo) dostępny na stronach Adobe. Starają się dotrzymać słowa - jak zapowiedzieli na Adobe MAX 2009, tak przekazują do testowania.

Pririlejz (łatwiejsze słowo) to wersja stabilna, "wypuszczona" w celu testowania przez użytkowników (wierzcie mi, "szary użyszkodnik" jest w stanie zrobić więcej kuku aplikacjom niż ich twórcy - my z reguły podświadomie unikamy kombinacji, które mogą nasze aplikacje wywalić). Jak w informacji Adobe możemy czytać, na wersję finalną (a więc dystrybucyjną) będziemy musieli jeszcze torchę poczekać (do połowy przyszłego roku). Czy to oznacza, że będą czekać na wypuszczenie nowego CS5 ? Prawdopodobnie tak! (jak widzę z ankiety, która sobie wisi tu spokojnie obok, niektórzy już go mają - LOL, albo... czytają mojego bloga ewangeliści Adobe).

Okej, okej - daję w końcu tego linka: Adobe Flash Player 10.1 prerelease now available for PCs and netbooks

PS. Jeżeli nie jesteś zainteresowany/zainteresowana testowaniem nowych możliwości  zawartych w FP10.1 (i jego stabilności), to nie instaluj - poczekaj, aż któregoś pięknego, słonecznego (wiosennego ?) dnia Twoja przeglądarka sama poprosi Cię o zainstalowanie nowej wersji FlashPlayera.

PS2. News czytacie dzięki Jakubowi, który pierwszy go dopadł.

Nie, no nie dadzą człowiekowi pożyć! A raczej maszynie (serwerowi) obyć się bez ataków. Bezsensowne (wydaje mi się) czasy.

Szczerze ? Tęsknię do czasów, kiedy nie było czegoś takiego jak "złośliwy kod", "wirus", "infekcja komputera" w komputerowym języku.
Niestety, te dziewicze czasy odeszły w siną dal i "to se ne vrati Pane Havranek" - ECH. Mocne, silne, _ECH_.

Dlaczego ? BO. ZNOWU. MAMY. [słowo niecenzuralne z grubej rury]. LUKĘ.

Ktoś się spostrzegł, że uploadując flasha na serwer, można temu serwerowi zrobić kuku.

"...możliwe jest osadzenie na stronie złośliwego kodu Flash (za pomocą formularza do uploadowania plików) - tak, by był on traktowany przez przeglądarkę jako "legalny" element oryginalnej witryny i uruchamiany bez żadnych przeszkód."

a resztę doinfekujcie... eee, dopiszcie - stop! - doczytajcie sobie sami: Security.Standard.pl: Nowa groźna luka we flashu.

Czy to jest naprawdę groźne ? Czy oprócz flashdevelopera nikogo "po drugiej stronie" nie ma ? Żadnego kodera server-side ? Administratora ? Rozwiązanie mi się podoba: zainstaluj sobie wtyczkę "No Script". Też fajnie. Zdroworozsądkowo proponuję jeszcze pomalować ekran monitora na czarno, a sam komputer wstawić do izolatki - jeszcze jakimś świńskim wirusem nas zarazi.

Och... ile razy komputer i flash był kością niezgody w naszym związku - nie zliczę! Wiem, że to pasja granicząca z uzależnieniem (manią), ale ile dająca radości!

Znalazłem na necie piękny dowcip:

O trzeciej w nocy ONA po cichutku wymknęła się z małżeńskiego łoża do 
sąsiedniego pokoju. Klawiaturą rozbiła 22-calowy monitor, wszystkie 
płyty DVD porysowała i podeptała swoimi pantoflami. Obudowę komputera 
potraktowała zapalarką do gazu, a drukarkę utopiła w wannie. Potem 
wróciła do sypialni, do cieplej pościeli i przytuliła się z miłością do 
boku swego nic nie podejrzewającego, śpiącego męża. Była przeświadczona,
że już teraz cały wolny czas będzie przeznaczał na ich miłość. 

Zasnęła. Do końca życia pozostały jej jeszcze niecałe cztery godziny...

Jakże życiowy :D - kiedy te nasze połowice zrozumieją, że z "konkurencją", z którą się jest "za pan brat" od wielu, wielu lat (dłużej niż z nimi) - nie da się wygrać ? :-)

...maj nejm iz MANIA, FLASZ - MANIA ;-)

Czyli zasada levelowania w asteroids. Które pisze Darek 3DH.

var speed:Number = 1;
var speed_const:Number = 1;
var speed_multiplier:Number = 2;
var speed_acc:Number = 0.2;
var speed_prevAccSpeed:Number = 0;
//
var shootOut_counter:Number = 0;
var shootOut_speedStep:Number = 3;
var shootOut_bonusStep:Number = 5;
var bonus_prevShootCount:Number = 0;
//
this.onEnterFrame = function () {
//
var output:String = "";// "\n" jeżeli chcesz dodatkowy odstęp (przy trace z flasha jest niepotrzebny - dodaje sam)
//
output += "Zestrzeliłeś asteroidę... ";
output += "zestrzelonych: " + shootOut_counter + " asteroid. ";
output += "Prędkość: wynosi " + speed + ". ";
shootOut_counter++;
//
if (!(shootOut_counter % shootOut_speedStep) && (speed_prevAccSpeed != speed))
{
 speed_prevAccSpeed = speed;
 speed = speed_const + int (shootOut_counter * speed_multiplier) * speed_acc;
 output += "No i przyspieszam do " + speed + ".";
}
if (!(shootOut_counter % shootOut_bonusStep) && (bonus_prevShootCount != shootOut_counter))
{
 bonus_prevShootCount = shootOut_counter;
 output += " I bonus nr " + int (shootOut_counter / shootOut_bonusStep) + " też się trafił.";
}
if (shootOut_counter == 200)
{
 delete this.onEnterFrame;
}
trace(output);
};Skrypt symuluje grę w asteroids przy zadanych parametrach - level'owanie na podstawie prędkości, co 3 zestrzelone sztuki, wrzucanie bonusa co pięć zestrzelonych asteroid. Oczywiście jest to model - bardzo łatwy do połączenia z View.

Wynik działania:

Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 0 asteroid. Prędkość: wynosi 1. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 1 asteroid. Prędkość: wynosi 1. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 2 asteroid. Prędkość: wynosi 1. No i przyspieszam do 2.2.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 3 asteroid. Prędkość: wynosi 2.2. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 4 asteroid. Prędkość: wynosi 2.2.  I bonus nr 1 też się trafił.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 5 asteroid. Prędkość: wynosi 2.2. No i przyspieszam do 3.4.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 6 asteroid. Prędkość: wynosi 3.4. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 7 asteroid. Prędkość: wynosi 3.4. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 8 asteroid. Prędkość: wynosi 3.4. No i przyspieszam do 4.6.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 9 asteroid. Prędkość: wynosi 4.6.  I bonus nr 2 też się trafił.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 10 asteroid. Prędkość: wynosi 4.6. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 11 asteroid. Prędkość: wynosi 4.6. No i przyspieszam do 5.8.
...
...
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 39 asteroid. Prędkość: wynosi 16.6.  I bonus nr 8 też się trafił.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 40 asteroid. Prędkość: wynosi 16.6. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 41 asteroid. Prędkość: wynosi 16.6. No i przyspieszam do 17.8.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 42 asteroid. Prędkość: wynosi 17.8. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 43 asteroid. Prędkość: wynosi 17.8. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 44 asteroid. Prędkość: wynosi 17.8. No i przyspieszam do 19. I bonus nr 9 też się trafił.
...
...
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 60 asteroid. Prędkość: wynosi 25. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 61 asteroid. Prędkość: wynosi 25. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 62 asteroid. Prędkość: wynosi 25. No i przyspieszam do 26.2.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 63 asteroid. Prędkość: wynosi 26.2. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 64 asteroid. Prędkość: wynosi 26.2.  I bonus nr 13 też się trafił.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 65 asteroid. Prędkość: wynosi 26.2. No i przyspieszam do 27.4.
...
...
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 90 asteroid. Prędkość: wynosi 37. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 91 asteroid. Prędkość: wynosi 37. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 92 asteroid. Prędkość: wynosi 37. No i przyspieszam do 38.2.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 93 asteroid. Prędkość: wynosi 38.2. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 94 asteroid. Prędkość: wynosi 38.2.  I bonus nr 19 też się trafił.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 95 asteroid. Prędkość: wynosi 38.2. No i przyspieszam do 39.4.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 96 asteroid. Prędkość: wynosi 39.4. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 97 asteroid. Prędkość: wynosi 39.4. 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 98 asteroid. Prędkość: wynosi 39.4. No i przyspieszam do 40.6.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 99 asteroid. Prędkość: wynosi 40.6.  I bonus nr 20 też się trafił.
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 100 asteroid. Prędkość: wynosi 40.6. 
...
... 
Zestrzeliłeś asteroidę... zestrzelonych: 199 asteroid. Prędkość: wynosi 80.2.  I bonus nr 40 też się trafił.

Przy połączeniu z kontrolerem (GameManager/Controller) i z View bardzo prosto przejść do normalnej gry. Wystarczy linijkę shootOut_counter++; zamienić na wywołanie metody sprawdzającej skutek strzału/położenie pocisku względem obiektów do zestrzelenia.

Po linijce  speed = speed_const + int (shootOut_counter * speed_multiplier) * speed_acc; można dodać linijkę zmieniającą  wartość shootOut_bonusStep, która decyduje o ilości asteroid na jeden level. Np. na proste shootOut_bonusStep++; (czyli na każdym kolejnym levelu będzie trzeba zbić o jedną asteroidę więcej). Podobnie można też regulować wartość shootOut_bonusStep - np. dodanie shootOut_bonusStep++; spowoduje, że bonusy będą coraz rzadsze.

Wyobrażacie sobie grę w Asteroids w postaci tekstowej ? :D

PS. Z powodu niewłaściwego dobrania parametrów shootOut_counter (= 2) i speed_multiplier (= 0.2) zbyt szybko rośnie prędkość - od 1 do 80 w 66 leveli. To trochę za szybko. Choć w sumie: czy ja wiem ? :D

Nie, nie mogłem się oprzeć umieszczeniu tego na blogu. Opierałem się, opierałem, ale w końcu wklejam :D.

Jeżeli jesteś tak zakręcony na punkcie flasha jak ja - i ten gość, co śpiewa ten kawałek, to musisz ten fimik obejrzeć. Nie mów, że jeszcze go nie widziałeś, bo nie uwierzę :-).

Jestem w szoku! Jeszcze wczoraj pisałem o tym, jak to Apple nie dopuszczając na swoją platformę pluginu flasha strzela sobie samobója, a tu za chwilę Tomek "Soth3D" podsyła mi niesamowity link do Adobe Labs - z zapowiedzią CS5, w którym będziemy mogli pisać aplikacje dla iPhone'a!!! I to bezpośrednio w Action Script 3!!!

Popatrzcie sami:

 

Oczywiście sprzedaż aplikacji będzie mogła się odbywać przez sklep iStore - jakże by było inaczej, ale cała ta sytuacja pokazuje, że jak nie drzwiami, to oknem flasha na iPhony wprowadzą. Brawa dla Adobe za skuteczność i trzymanie ręki na pulsie!

Więcej:

• Adobe Labs: Applications for iPhone
• Adobe Labs: Applications for iPhone Developer FAQ

A wszystko to działo się na konferencji AdobeMAX 2009, która skończyła się dzisiejszego dnia w Los Angeles - o czym wspominali:

• DopreProgramy.pl: Początek Adobe MAX - transmisja on-line i nowe bety
• IDG.pl: Konferencja Adobe MAX - zobacz transmisje online
• oficjalna strona Adobe MAX 2009 

 

Czy - jeżeli bym był potentatem rynkowym, a ignorował technologię rozszerzającą możliwości mojego produktu - nie było by to równoznaczne z samobójstwem biznesowym ?

Na tak postawione pytanie zapewne znaleźlibyście wiele odpowiedzi. Jedni odpowiadali by sięgając do macierzy BCG, drudzy podpierając się przykładami wziętymi ze światowych rynków, inni podpierając się intuicją biznesową.

Kto jest takim "ignorantem" ? Sądząc po ilości "i" już wiecie. Apple. Tylko Apple stać na ignorowanie flasha i nie wpuszczanie go na swój i-teren. Dlaczego ? Ponieważ straciło by wtedy kontrolę nad aplikacjami pisanymi dla swojej maszynki. Tak - wirtualna maszyna flasha była by w stanie wykorzystywać wiele rzeczy, które obecnie można osiągnąć wyłącznie używając edytora od Apple. Stracił by wtedy sens sklep iStore, ponieważ każdy mógł by pisać aplikacje na iPhone'a używając actionscript-u i rozpowszechniać je bez pośrednictwa tego sklepu!

Wracając do tematu: dzięki projektowi "Open Screen Project" na koniec roku praktycznie na wszystkie "maszynki" będziemy mieli flash playera 10.1 - wszystkie, oprócz tych ze stajni Apple, o którym tak się rozpisałem na początku.

Czytaj także:

• Adobe Flash Player będzie otwarty [IDG]
• Adobe Flash Player dla każdej platformy oprócz iPhone OS [IDG]
• Adobe Flash 10.1 wszędzie nie licząc iPhone'a [dobreprogramy.pl]
• Adobe Labs: Flash Player 10 - new features

 

Już dawno nie miałem takiej satysfakcji jak teraz, gdy zaczynałem pisać wpis od tytułu, a nie od planowania treści jak zazwyczaj :D.

Gdy ujrzałem pierwszy raz tą nazwę z tytułu myślałem, że ktoś sobie żarty stroi - ale nie! To najprawdziwsza gra pod słońcem (niebem ;-) ).

Pomyślałem sobie: no, to zdaje się kogoś polscy koledzy - developerzy zrobili w konia, złośliwie podpowiadając taki, a nie inny tytuł :-). Poszukałem także, czy może "to" słowo jest obecne w języku hiszpańskim - ale nie! Jeżeli tam by było, było by pisane przez "j" i "i" - juie. Pomyślałem też sobie, że być może ktoś zrobił literówkę i miało być "huge", a nie "huje" - ale dopiero gdy zagrałem, moje domysły się rozwiały - zwróć uwagę na odgłosy w grze!

 Wyobraź sobie, że jesteś bakterią... że oprócz Ciebie jest jeszcze wujek bakteria, ciocia bakteria, wujek wujka bakterii, ciocia cioci bakterii, Twoi kuzyni i kuzynki... i ich wujkowie i ciotki, i kuzyni kuzynek... no po prostu jeden wielki ogrom bakterii.

 Teraz sobie wyobraź, co to był za szał ciał, gdy "cała rasa" nagle ujrzała nad sobą niebo i oniemiała na jego widok. Zachwyt, które ogaręło Was, małe bakterie żyjące głęboko w kanałach, był tak przeogromny, że postanowiłyście wspólnymi siłami sięgnąć tego nieba, które tak wysoko nad sobą ujrzałyście!

O tym dowiadujemy się z intra przed grą. Yeah!!! Intro! Mamy do czynienia z jedną z niewielu gier, gdzie autorzy przyłożyli się do tak małego, ale jak satysfakcjonującego wprowadzenia - takie należy tworzyć gry!

Huje Tower - bo o tej grze tu mowa - to gra (znowu uśmiecham się na dźwięk nazwy i wyobrażam sobie minę cenzora z bbloga:D) z powodu której stracicie cenne godziny odpoczynku i cenny czas przerw w pracy!

 Jeżeli znacie World Of Goo:

To gra już Was ma! :-)

...a jeżeli nie znacie, to za niedługo będzie Was mieć! :D

Od razu Wam mówię, że Huje Tower nie ma takiego rozmachu jak World Of Goo, lecz to wcale nie znaczy, że jest mniej grywalne - o nie!

Inspiracja grą World Of Goo jest ogromna, czasami nawet rażąca - ale fakt, wykonanie inne, plan też inny - z tym, że podobieństwa są czasami porażające...

W grze jesteśmy "siłą wyższą", która pomaga łączyć się różnego koloru bakteriom za pomocą wypustek (ramion ?) - ich ilość zależy od typu (najwięcej można wyciągnąć trzy ramiona) i od zadania, jakie ma spełniać dana bakteria.

Każdy poziom w grze to kolejny "krok do nieba" - mamy pewną "magiczną linię", którą musimy wszelkimi możliwymi sposobami osiągnąć i utrzymać się na jej poziomie conajmniej jedną bakterią przez pięć kolejnych sekund - jest to jedyny warunek potrzebny do zaliczenia danego poziomu.

Przypominając sobie, co mogą robić te miłe kuleczki, zastanawiam się, czy czasem nazwy "bakteria" nie używać w stosunku do nich w cudzysłowie. Bo to, co mogą robić te małe dranie, nie przypomina niczego, do czego zdolne są bakterie (no chyba, że to ja nie doceniam możliwości bakterii - ale czy widział ktoś kiedyś "motoryczne" bakterie ??). Możemy je użyć jako środek pociągowy, jako balony, jako elementy wymienne, rzepy, balast - no po prostu ogrom możliwości i zachowań! A te odgłosy! Losowo coprawda, ale jest ich na tyle i w sposób tak mało uciążliwy, że nie przeszkadzają w żadnym stopniu - a wręcz (powiedziałbym "ze złośliwością") miło się ich słucha :-).

Zobacz wszystkie poziomy - nie ciekawi Cię, co czeka u gwiazd ?

Niestety, nawał obowiązków nie pozwala mi na to, by poznać nawet połowę z ogromu świata Huje Tower. Także z powodu jednego zgrzytu na samym początku (gra jakimś cudem nie zapamiętała mojego stanu gry, przez co granie od nowa w poziomy, które się już ukończyło było trochę nużące...), ale przede wszystkim z powodu mnogości poziomów - no w końcu do nieba jest daleko :-).

W każdym razie z czystym sumienie mogę polecić Wam tą grę na najbliższe chwile wolnego czasu. Jak zaznaczyłem na początku - jest to nieliczna z gier, która ma intro z prawdziwego zdarzenia, oraz - jedna z nielicznych gier, gdzie już na planszy tytułowej gry możesz sobie popróbować, z czym będziesz miał do czynienia - jeden z moich "wyczynów" możesz obejrzeć na załączonym obrazku tytułowym. Podsumowując: miła dla oka grafika, nie natarczywe dźwięki, wykonanie z głową - to sprawia, że warto w tą grę zagrać. UWAGA! Powtarzam: WCIĄGA! WCIĄGA! WCIĄGA!

PS. Zastanawiam się, czy to autorski silnik , czy też dostosowany BOX2D ?
 

Chciałbym Wam napisać, że mam dla Was coś nowego, niesamowitego, co można by poczytać, albo w to pograć... niestety - ciężki okres w pracy (może to wpływ zbliżającej się jesieni) i moja upartość sprawiły, że już któryś tydzień siedzę nad własnym edytorem, a zarazem silnikiem do izometrii bez widocznych efektów :(.

Tytuł, który widzicie u góry, jest tutaj nie bez przyczyny. Siedząc i męcząc się nad rozwiązaniami, które zostały zapewne conajmniej parokrotnie w sieci rozwiązane, zastanawiam się, co się stało z tym całym entuzjazmem odkrywania możliwości flasha od podstaw - z tym rozgryzaniem od zera:

Dziewięć do jednego to nic innego jak 90 do 10 - procent - kiedyś znalazłem (znalazł mnie) taki akapit/cytat, którego autor pisał, że by z projektu coś wyszło, do 10% talentu należy dołożyć 90% pracy. No i jak najbardziej się do tego dołączam i pod tym podpisuję. Z tym, że... takie coś zabija kreatywność.

Ilu z Was, robiąc coś zawodowo, gdy wymagają od Was, by powstało to jak w najkrótszym czasie, jak najmniejszym nakładem środków, jest gotowych tworzyć własne rozwiązania - lub przynajmniej na zasadzie analizy wyników stworzyć własny odpowiednik użytego rozwiązania ?

Otóż to! Przenosząc to na nasze zajęcia codzienne: dzisiaj projekty to w 90% wynik kopiowania, a 10% własnej inicjatywy. Nie mówiąc już o kreatywności. Bo zazwyczaj od tego są inni (tzw. "kreatywni"). Czy to zwalnia nas od myślenia ?

Powoli jesteśmy sprowadzani do roli maszyn... jakoś mi się nigdy to nie podobało - tak sobie myślę, gdybyśmy zaczęli traktować naszą pracę - nasze zajęcia, projekty - jak sztukę - o ilu nowych Da Vinci'ch, o ilu nowych Pennerów, guru flashowych wzbogaciło by się nasze środowisko!

Dobra, idę po miotełkę ;-)

PS. Kreatywność - co to jest wg Was ? Bez sięgania do googli, wikipedii i innych "kseroźródeł" ! - ?

PS2. Takie "rozgryzanie" od podstaw każdego zagadnienia sprawia mi o wiele większą przyjemność, niż używanie wyniku czyjejś pracy - oczywiście wiadomo, że wtedy, gdy nie chodzi tu o czas - ale przy pracy na czas liczę, że przynajmniej efekt końcowy przyniesie mi satysfakcję (i przyznam, nigdy nie czułem satysfakcji z tego, że kolejny projekt zaliczyłem).

PS3. Dziękuję Wam za te wszystkie odwiedzin - także botom google, innych wyszukiwarek, spamerom i wszystkim, którzy trafili tutaj przez pomyłkę - równo tydzień temu Flashmania! zaliczyła 500 tysięcy odwiedzin.

 Dzisiaj w newsach IDG pojawiła się rozmowa pt. Silverlight vs. Flash - inne cele, inne możliwości przeprowadzona z panem Bartłomiejem Zassem - "ewangelistą" microsoftowym (ISV Developer Evangelist, Microsoft Sp. z o.o.). 

Po przeczytaniu (i w trakcie) nasunęło mi się conajmniej kilka wniosków i kilka komentarzy - pozwolę sobie je zamieścić z cytowaniem konkretnych linijek tekstu. Z góry ostrzegam, że moje komentarze są strasznie tendencyjne!
 
"Nie należy kojarzyć Silverlight wyłącznie z odtwarzaczem do mediów czy tworzeniem animacji. To w szczególności bogata platforma do tworzenia zaawansowanych, bogatych aplikacji internetowych"

to oznacza jedno - Adobe ze swoją pozycją uzyskaną dzięki flashowi nareszcie poczuje oddech konkurencji na plecach. Nie pierwszej i nie ostatniej, ale na tyle mocnej, by móc zachwiać jego spokojem.

 Znakomicie większe możliwości dają również nowe wersje narzędzi.

Jeżeli ktoś próbować pracować na tych narzędziach, to wie, że są one zagrożeniem dla samego siebie :-). Jednakże biorąc pod uwagę całe środowisko developerskie, jakie daje MS, a z których można korzystać pisząc pod SL, to już coś.

Silverlight 3 "z pudełka" ...

jakiego pudełka ? to mamy jakieś różne wersje ? Czy można mówić o tym, że jakakolwiek forma oprogramowania w postaci pluginu będzie "z pudełka" ?

...nie wspiera już tylko rodziny kodeków Windows Media. Obsługiwany jest standard H.264, ale także dowolne kodeki, które zainstalowane są na komputerze użytkownika. To wszystko działa wyjątkowo wydajnie dzięki wsparciu sprzętowemu GPU dla odtwarzania pełnoekranowego filmów w jakości Full HD.

Niestety, jest to cios poniżej pasa. MS wykorzystując pozycję producenta systemu komputerowego tworzy coś, co opiera się na know-how dla innych nie dostępnym. Z drugiej strony, wiele sygnałów z netu świadczy o tym, że Adobe ignoruje w tym względzie potrzeby (sugestie) użytkowników.

film zamiast zatrzymać się płynnie (w czasie rzeczywistym) dostosuje jakość obrazu do możliwości połączenia.

 OMG, to ma mi pomóc w oglądaniu ? :| Załączając film nie chodzi mi o to, bym oglądał kwadraty, lecz o to, by obraz był wyraźny, a dźwięk bez zniekształceń. Choćby kosztem zatrzymywania się filmu na czas buforowania. Przyzwyczajony do niestabilnego połączenia internetowego pierw puszczam "play", potem od razu pauzę i idę do kuchni zrobić sobie kawę.Ktoś już kiedyś próbował takiego przesyłu - z pogorszeniem jakości - z tego, co pamiętam, nie wyszło mu to na dobrze. I nie powiem, by oglądanie filmu, który "biegnie płynnie", ale za to jakość co chwilę schodzi do zera, było przyjemnością.

Bardzo ważną nowością jest także premiera platformy Playready DRM, która pozwoli zabezpieczyć dowolne treści (nie tylko utwory audiowizualne) - oczywiście w pełni wspierana od strony klienckiej przez Silverlight.

A co o tym sądzą internauci myślacy zdroworozsądkowo? Skwituję uśmiechem: :D. Jednakże druga strona medalu jest inna: wiele wytwórni życzy sobie takich zabezpieczeń przy publikowaniu swoich materiałów przez net. Nierozsądnym by było ignorować te pole działania.

Wsparcie sprzętowe GPU... ...wykorzystanie tzw. "Pixel Shaderów" ... ...przestrzeń 3D...

W tej całej wyliczance jednego mi tylko brakuje: ile w tym wszystkim zależy od platformy systemowej ? Niestety, obawiam się, że będzie to kolejny cios poniżej pasa dla Adobe. Nie powiem, dawno im się należało - gotowa obsługa 3D w shockwave mogła by wg mnie już dawno być zaimplementowana we flash playerze...

...Microsoft kładzie duży nacisk na dostosowanie technologii Silverlight do scenariuszy biznesowych, nie tylko konsumenckich. Aby szybko tworzyć takie aplikacje wprowadzono ponad 70 nowych kontrolek (między innymi doskonałe kontrolki do prezentacji wykresów) oraz wzorce architektoniczne upraszczające projektowanie takich rozwiązań. Kontrolki można tak jak kiedyś bindować do danych (ale i między sobą), stylować, itp.

Tak. Niestety, firma Microsoft dobrze wie, skąd wyciągnąć pieniądze i kto za "te sznurki" pociąga. Smutne to i prawdziwe. Czy będzie rywalizacja pomiędzy aplikacjami Flex-owymi, a SL-owymi ?

"użytkownik może wybrać opcję zainstalowania jej na komputerze. Będzie ona mogła być od tej chwili uruchamiana poza kontekstem przeglądarki..."

RIA. Jak nic RIA. Czy to coś nowego ? Z drugiej strony, która aplikacja flashowa z powodu tych wszystkich "piaskownic" da się normalnie uruchomić offline, przeniesiona bezpośrednio ze strony online ?

Flash przeznaczony jest jednak do nieco innych zastosowań. Silverlight adresuje nowoczesne scenariusze RIA, wymagające bogatych kontrolek, zaawansowanego wsparcia dla obsługi danych, rozwiązań architektonicznych pozwalających oprzeć o tę technologię bogate aplikacje biznesowe. Flash w swoich korzeniach ma przede wszystkim wsparcie dla animacji bazujących na klatkach, do czego Silverlight nie był projektowany.

Buahahaha! :| Pan "ewangelista" nie odrobił zadania domowego. Czy zdaje sobie wogóle sprawę, że istnieje coś takiego jak AIR, a "bogate kontrolki" można znaleźć we Flexie ?

Mówiąc o przewagach technologii Silverlight, należy wymienić przede wszystkim zdecydowanie dojrzalszy język programowania (w ActionScript 3 wciąż brakuje bardziej wyszukanych elementów obiektowych czy silnego typowania). Nie ma kłopotu z oprogramowaniem wielu wątków (co dramatycznie zwiększa wydajność aplikacji), czego Flash nie wspiera. Programiści bardzo doceniają znacznie lepsze wsparcie narzędziowe ze strony środowiska Visual Studio oraz możliwość wykorzystywania tego samego API do pisania aplikacji internetowych jak i okienkowych. Nie trzeba się wiele uczyć, aby przenieść umiejętności ze świata aplikacji "desktopowych" do świata Silverlight.

Umiejętności programistów desktopowych w porównaniu do online'owych są w większości strasznie niskie i polegają na typowej umiejętności pracy "weź kontrolkę, upuść na panel". Oprogramowanie wielu wątków moze w tym momencie niewiele zmienić, jednak nie da się ukryć - jest to pięta achillesowa flasha. Niestety, doświadczenie, jakie niesie ze sobą Visual Studio, jest nie do przecenienia.

...możliwość importowania grafiki stworzonej w narzędziach Adobe Photoshop czy Ilustrator bezpośrednio do Microsoft Expression Blend przy pomocy wbudowanej funkcjonalności.

Zastanawia mnie, czy ktoś, mając tak potężne narzędzia do grafiki jak PS, czy AI, będzie chciał je przenosić do innej, dającej o wiele mniejsze możliwości, aplikacji.

...konwertery tłumaczące kod opisujący wygląd aplikacji Flash (SWF) na kod Silverlight (XAML).

a... MXML ? Jak to jest z tą licencją na SWFy ?

Bardzo dużo nacisku kładzie się na kwestie integracji pomiędzy tymi dwoma technologiami i umożliwienie specjalistom wykorzystania dotychczasowych umiejętności do projektowania aplikacji Silverlight.

Jeżeli nie popularnością, to podbieraniem programistów. Czeka nas kiedyś "FlashLight" ?

...bazując na wieloletnim kodzie przeglądarek internetowych Silverlight nie stwarza sam z siebie wielu dodatkowych zagrożeń.

Oj, nie umieją się rozstać z tymi wieloletnimi doświadczeniami, nie umieją.

Nie należy kojarzyć Silverlight wyłącznie z odtwarzaczem do mediów czy tworzeniem animacji. To w szczególności bogata platforma do tworzenia zaawansowanych, bogatych aplikacji internetowych.

Ach, ach, och!

Oczywiście współpraca dostawców treści jest szalenie istotna w przypadku popularyzacji na rynku konsumenckim, ale na rynku biznesowym funkcjonalności Silverlight coraz częściej decydują o wyborze tej platformy.

Na rynku biznesowym - zgodzę się, że ze względu na to podciągnięcie pod Visual Studio SL ma mocną pozycję. A flash tylko w postaci Flexa przebił się do tych sfer i jeszcze dużo ma przed sobą. Co do narzędzi - spora sfera developerów korzysta z zupełnie darmowych narzędzi, całkiem wystarczających - a ci, którzy korzystają z płatnych raczej wybiorą tańszą alternatywę. Narzędzia MS nie należą do tych tańszych.

Po moich negatywnych i stronniczych komentarzach, pora na podsumowanie jednym hasłem z artykułu:

Tematyka Silverlight 3 będzie poruszana na konferencji Microsoft Technology Summit 2009 w Warszawie

To oznacza, że zapowiada się ciężki bój - MS poczuł zapach wielkich pieniędzy, jakie może dać w najbliższej przyszłości gałąź RIA. Armaty, które zawsze MS miał w odwodzie, zostały wytoczone. MS przyświeca konkretny cel - $$ - w odróżnieniu od flasha SilverLight nie powstał jako "technologia hobbystów" - startuje od razu z pozycji doświadczonego gracza (.NET, ASP, inne) . Panowie (i Panie) - wiem, że wiele z Was przecenia programistów aplikacji opartych na technologiach MS. Problem w tym, że ich jest o wiele więcej niż Was. Problem w tym, że niektórzy z nich są naprawdę fenomenalnie dobrzy - chociażby przykład udostępnionego szerokiej opinii publicznej Quake'a w przeglądarce. Deklaracje Adobe w tym względzie pozostały w sferze prezentacji Quake'a na Adobe Max 2008 (przewinąć do 00:04:50).

Jeżeli zainteresował Was ten tamat, warto przeczytać także tego newsa (na dobreprogramy.pl): Silverlight z zabezpieczeniami zawartosci offline i mieć na uwadze sposób promowania swoich rozwiązań przez firmę MS: dlaczego nie warto (wg MS) używać-Linuksa, dlaczego (wg MS) nie warto używać Maca...

No to teraz nauczymy się programować...

Serio ? A miało być o grze! Niejeden z Was będzie zdziwiony, że znowu trzeba się czegoś uczyć, a niejeden pomyśli: "o, wzięło go na gry edukacyjne" (vide: Calligraphic/Kaligrafia). Wszyscy macie rację. Co do jednego ;-).

Nie ma gry, której nie trzeba by się było uczyć. Nawet najprostsza gra wymaga tego, byśmy mieli umiejętność posługiwania się myszką, czy też klawiaturą. Nawet prostych ruchów lewo-prawo-góra-dół kiedyś tam musieliśmy się nauczyć! Żeby dobrze zagrać w jakąkolwiek grę, musimy wiedzieć o co w niej biega - np. że potwory nie służą do głaskania, a zombiaki do całowania, no i że nie da się wypić piwa z BigBossem, chyba że po przerobieniu naszej postaci na ładniutki "dywanik" (albo na kubeczek do tegoż piwa).

Po przydługawym wstępie pora wreszcie powiedzieć, co to za gra. Light-Bot - to gra dziejąca się w izometrycznym świecie małego robocika, który bez naszej pomocy nie ruszy ani o krok.

Przyzwyczajeni do tego, że w grach co przyciśnięcie klawisza bohater rusza w określoną stronę, w przypadku LightBota będziemy musieli nauczyć się cierpliwości. I planowania posunięć (ruchów) z wyprzedzeniem. Dokładnie tak, jak byśmy pisali listę zakupów - inaczej skrypt składający się z kolejnych poleceń. Prostych poleceń, których celem jest doprowadzenie robocika do niebieskich kostek, na których będzie mógł sobie "cupnąć" - co zaowocuje podświetleniem* pola na żółto (* - mała uwaga: kolejne cupnięcie wyłączy podświetlenie, dlatego też wyłącznik w tytule).

Plansza gry LightBota jest bardzo prosta - u góry zestaw komend, które możemy wokorzystać, z prawej strony siatka, na której będziemy je umieszczać, a robot po naciśnięciu "GO" wykonywał. Pośrodku, częściowo po lewej, plansza po której chodzi nasz bohater.

Jak domyślacie się, kolejne etapy możemy zobaczyć dopiero wtedy, gdy wszystkie niebieskie pola na danej planszy będą się już palić na żółto.

Czego mi brak, co mi nie pasuje w grze ?

•  po przerwaniu gry nie zapisuje się ostatnia kombinacja komend - po załadowaniu zapisanego stanu trzeba grać na planszy od nowa, bez poprzednio wymyślonego algorytmu - co jest bardzo irytujące, gdy musieliśmy wyłączyć grę wtedy, gdy do zakończenia danej planszy brakowało nam dosłownie paru poleceń
• cały interfejs gry podczas "programowania" to DND (drag and drop), a po przejściu planszy do następnego levelu przechodzisz... spacją! Panie i Panowie, SPACJĄ go! Zgrzyt niemiłosierny - i kolejny przykład niewłaściwego podejścia do pisania gier.

Gra jest bardzo wciągająca, choć powtarzanie komend conieco osłabia jej walory. Brak mi instrukcji warunkowych, obsługi zdarzeń... - ale właśnie! W tą grę pograją wszyscy, nawet ci, którzy z programowaniem nie mają nic wspólnego!

No i na koniec: najtrudniejszy wg mnie jest poziom ósmy - żeby było łatwiej, na jednym ze screenów możecie podejrzeć moje rozwiązanie. No i dla smaka podaję wygląd dwóch ostatnich poziomów - który z nich który, odgadnijcie sami. Miłego rozgryzania! :-)

PS. Mój wynik::-)

"Brilliant! Excellent!" - wołałem jak któryś z bohaterów angielskiego filmu (którego tytułu już nie pamiętam :( ), gdy zobaczyłem najnowszą grę Mateusza Skutnika.

Niektórzy łamali przy niej pióra, inni odgryzali końce języków, jeszcze inni dostawali przez nią po łapach. Nikt chyba jeszcze nie wpadł na pomysł, aby okiełznać potwora w postaci gry!

Calligraphic - Kaligrafia to nowa gra Mateusza, która robi od samego początku niesamowite wrażenie - wygląda, jak byśmy usiedli właśnie przed kartką starego pergaminu, na którym ktoś robił sobie krótkie - niezrozumiałe notatki.

Te notatki - słowa, zdania - tworzą planszę gry! Dopiero po chwili dłuższego "wpatrywania się w kartkę" spostrzegłem, że TO żyje! "Obstacle" się poruszają, cyferki dawają zbierać, po "moving platform" da się skakać, "switch off"  coś wyłączy, a "switch on" coś włączy. Zapomniał bym o bohaterze - bohater to "Hero", więc ruszamy się słówkiem "hero"!

Gra jest dla mnie idealnym przykładem bezstresowej nauki języka (a w przypadku, gdyby była po polsku, mogła by także bezstresowo uczyć gramatyki)! Oczywiście bezstresowo na tyle, na ile może być bezstresowym granie :).

Więcej takich gier pozwoliło by wreszcie pokazać niedowiarkom, że można nie tylko zabijać czas, lecz też uczyć przez granie, a granie w gry edukacyjne wcale nie musi być nużące i nudne w porównaniu z grami, gdzie leją się strumienie krwi.

Trooolle (autor: MaW) - osoby nie wnoszące do dyskusji żadnych konkretnych informacji, lecz tylko wyłącznie odsyłające do googli jako źródła wiedzy bez podawania konretnej formy zapytania. Wynikiem troolowania jest wzrost oglądalności stron wyszukiwania firmy google.

Odpowiadając na jakimkolwiek forum nie odsyłaj do google, nie pisz: "poszukaj w google", "google wie"! A jeżeli już odsyłasz, to zrób to za pomocą linka z dobrze postawionym zapytaniem!

Znajomi pytają się, dlaczego tak jestem cięty na osoby, które w powyższy sposób (odsyłając do google) odpowiadają na pytania zadawane na forach. BO JEST TO TROLOWANIE.

O ile jestem w stanie tolerować linka z określonymi wynikami - tak, nawet ja mam czasami problem z postawieniem googlom poprawnego pytania by dostać sensowną odpowiedź (taką, której szukam - już lepiej pod tym kątem sprawuje się bing), to wpisanie w odpowiedzi "poszukaj se w google" nie znajdzie u mnie zrozumienia.

 Nie znasz odpowiedzi, a uważasz, że  można ją znaleźć w googlach ? NIE PISZ LEPIEJ NIC.

Znasz odpowiedź, znalazłeś ją w googlach - to podaj ten link, który uznałeś za sensowny! Bo jeżeli masz wpisać nic nie wnoszące do dyskusji odesłanie do google, to lepiej nic nie pisz.

 Dlaczego jeszcze mnie takie odsyłanie denerwuje ? Jeden powód już podałem: bo takie osoby same już po kilku godzinach wyszukiwania właściwy link znalazły i mam wrażenie, że odsyłając robią to z czystej złośliwości "dlaczego ktoś ma mieć podane wyszukane, a ja nie".

Drugi powód mojej irytacji: są to najczęściej osoby znudzone wielokrotnym odpowiadaniem na powtarzające się pytania - powtarza się pytanie ? To po prostu jak jesteś na tyle leniwy, że nie chce ci się znaleźć linka do poprzednio zadanego tego pytania nie odpowiadaj na nie i tyle!

Trzeci powód: najczęściej tak odpowiadają osoby, które kiedyś tam dostały nie raz, nie dwa, a kilkukrotnie wsparcie na forum(i to niejednym) lub posiadają dużą wiedzę, a potem:

1. nie chcą się nią podzielić
2. "wiedzą, że gdzieś dzwoni, ale nie wiedzą w jakim kościele"
3. uważają, że cała wiedza należy tylko i wyłącznie do nich
4. zapominają, że większą renomę wyrobią sobie odpowiadając rzeczowo na zadane pytanie

Więc: proszę Cię drogi czytelniku, nie rób darmowej reklamy googlom - oni i tak dość zarabiają na reklamach. Odsyłaj proszę do konkretnych linków, podawaj konkretne rozwiązania, a jeżeli nie masz nic konkretnego do wniesienia do dyskusji - to poczekaj, niech coś napiszą inni.

//EDIT: oczywiście nie chodzi tu o odpowiadanie na pytania trywialne typu "co to jest funkcja" - lecz o odpowiedź troollową na pytanie rzeczowe

 Dobra, ale ja chcę sobie pograć... - serii odcinek czwarty.

Śpisz spokojnym snem spełnionego zawodowo i osobiście człowieka... znajdujesz się w pracy, pracując nad swoim najnowszym projektem. Wszystko idzie jak z płatka, właśnie kończysz zapisywać ostatnią kompilację, a tu ERROR! Press any key to continue. Press EXIT to exit program. Wpadasz w panikę: jaki Qrka exit ? Naciskasz ESCAPE - wyskoczyłeś z programu! Zdenerwowany wstajesz, by podejść do biurka kolegi. Po drodze mijasz tabliczkę EXIT! Włosy stają ci dęba - jedyne na co masz ochotę, to stąd uciec. Wypadasz na korytasz przez drzwi. Kątem oka zauważasz na nich napis... EXIT! Biegniesz do windy... press EXIT to exit the elevator!

STOP! Pora się obudzić.

Wróćmy teraz do gier. "EXIT" to jedno z najczęściej (po "PLAY" lub "START" i "GAME OVER") widzianych/szukanych przez graczy słów w interfejsach gier. Czy czasem za bardzo nie nadużywane ?

Nasuwają mi się następujące rodzaje "exitów":

1) zamykanie aplikacji

2) zamykanie menu 

3) zamykanie opcji w menu 

4) wyjście (na zakończenie misji) z danego levelu

5) wyjście z gry (powrót do menu)

6) wyjście z danego obiektu lub urządzenia (np windy:D ) w grze

Ależ jak najbardziej tak!

O ile w przypadku gier online nie "załapiemy się" na przypadkowe zamknięcie aplikacji, ponieważ developer dla testów wyposażył klawiaturę w "magiczny klawisz" lub menu w "magiczną ikonkę/opcję", to już możemy wpaść w pułapkę "EXIT" podczas tworzenia samego modułu gry.

Typowe ikony, w które graficy (lub developerzy) wyposażają ekrany gry to przyciski "pause", "effects", "music", "exit". Dobrą praktyką jest jednak, by przycisk "exit" nie był widoczny na polu gry - ponieważ w ferworze walki naszemu graczowi może zdarzyć się kliknąć/odkliknąć akurat na tej ikonce!

Jeżeli już umieścimy "exit" w postaci menu wskakującego na ektran po naciśnięciu pauzy - dobrze jest uważać przy tym, by "exit" z punktu 5-go (wyjście z gry) nie pomyliło się przypadkowo z "exit" punktu 3-go (wyjście z opcji menu).

 Sam jestem zwolennikiem używania innych słów niż "EXIT" - np. dla poszczególnych punktów proponował bym takie słowa (w tym zostawił bym "exit" dla niektórych przypadków):

1) zamykanie aplikacji: close apss, quit

2) zamykanie menu: close menu, leave menu

3) zamykanie opcji w menu: back, back to top, menu

4) wyjście z danego levelu (na zakończenie): finish, exit (w uzasadnionych przypadkach)

5) wyjście z gry, powrót do menu: leave game, exit - jako słowo jak najbardziej uzasadniające dla opuszczenia gry

6) wyjście z danego obiektu lub urządzenia w grze: strzałka w określonym kierunku (lub inna podpowiedź o konieczności użycia przycisku zdefiniowanego przez gracza)

Może kogoś denerwować, że podaję od razu angielskie brzmienie słów, a nie polskie - niestety, angielski jest językiem międzynarodowym i 90% spotykanych przeze mnie gier jest "na dzieńdobry" po angielsku - dostosujmy się więc do standardu.

Jestem zwolennikiem kończenia danego poziomu w momencie wypełnienia wszystkich potrzebnych (do ukończenia) zadań - nie męczmy jeszcze dodatkowo gracza koniecznością dojścia w określone miejsce - pamiętam, jak w którejś z gier na szesnastobitowce jeden z przeciętnych leveli praktycznie stawał się nie do przejścia z tego względu, że autor gry umieścił wyjście w bardzo trudno dostępnym miejscu - brakło tam zasady, że gra ma być przyjemnością. No więc, wracając do menu spod pauzy - oprócz opcji o których wspominałem w poprzednich odcinkach, jak np. możliwość przedefiniowania przypisań klawiszy, zmiana parametrów wyświetlania, głośności itp. rzeczy, dajmy także możliwość wyraźnego wyboru między zamknięciem menu spod pauzy (powrotu do gry), a wyjściem z gry (powrotu do planszy startowej). Nie zapomnijmy jeszcze o jednym, gdy do obsługi "exit" używamy klawisza ESCAPE - niech powoduje on wejście do menu pauzy, a ponowne naciśnięcie powrót do gry. Gracz na pewno będzie nam wdzięczny za tą chwilę "zastanowienia się" nad wyjściem - na pewno bardziej niż za przypadkowe wyjście z gry po użyciu ESCAPE*.

A niedługo kolejny odcinek w temacie: fizyka nie taka dobra, jak się wydaje.

POSTSCRIPTUM:

Rozpoczynając pisanie tego punktu w cyklu "Jak nie pisać gier ?" (to już ponad 1,5 roku temu) widziałem troszeczkę inaczej jego rozwinięcie - m.in. miałem koncentować się nie tylko na jednym malutkim słowie "exit". W chwili opublikowania go widzę, że dużo się zmieniło :). Jednakże w przypadku innych słów, które widzisz na ekranie (lub w menu) gry, zasada jest ta sama - głównie dotyczy ona pozycji w menu (wszystkich) oraz opisów na przyciskach - wyznaję zasadę, iż lepiej jest przeznaczyć więcej miejsca na przyciski (i ich opisy), niż zmuszać gracza do tego, by kombinował "co autor miał na myśli". Jeżeli rzuciły się Wam w oczy różne takie przykłady, w których byliście zmuszeni do łamania głowy: "{opis w grze} <- WTF? O co im chodziło???" - z chęcią o nich poczytam.

______________
* - w przypadku "escape" sprawa nie jest taka prosta: gdy nie mamy menu dla pauzy wypadało by spytać użytkownika: "Are you sure ?" i dać mu możliwość zakończenia wyboru innym klawiszem lub przyciskiem myszy. A ESCAPE w tym momencie... niech zadziała jak escape (ang:ucieczka)  ;-)

Nowa ankieta! Tym razem definitywnie dla graczy. Pytanie (rozwinięte) brzmi:

Jakiego sposobu sterowania oczekujesz odpalając nową grę (online'ową) ?

 

Biorąc pod uwagę "złożoność sytuacji" wziąłem w ankiecie kombinacje najbardziej prawdopodobne. Ciekawi mnie to, czy już jesteście "pokoleniem myszy", czy "pokoleniem klawiatury" - a czy wyobrażacie sobie, że obydwa te manipulatory mogą za jakiś czas zniknąć ??

• ustawiam ręce przy myszce i LMB (left mouse button)
• na klawiaturze: strzałkach i spacji (lub kontrolu)
• na klawiaturze, ale przy klawiszach W,A,S,D i spacji/kontrolu
• nie mam preferowanego ustawienia: ustawiam tam, gdzie mnie skieruje instrukcja
• ustawiam  jedną rękę przy myszy, drugą przy strzałkach lub
• jedną rękę przy myszy, a drugą przy klawiszach W,A,S,D
• zawsze szukam opcji zdefiniowania własnych klawiszy

Jeżeli już rozgrzaliście się i przypomnieliście sobie, na jaki sposób grania nastawiliście się grając ostatnio (np. sięgając po gry prezentowane przeze mnie w dziale "Warto zobaczyć"), to... myszki w dłoń i klikać w odpowiednią opcję ankiety.

Nagrodą dla biorących udział będą... kolejne wpisy na blogu ("OMG, znowu będzie truć" :D)

 //EDIT: Ankieta będzie otwarta do końca września

Kolejna gra o kulkach polskich autorów - ostatnio pisałem o grze "Reakcja" Szatanioła - było to już (OMG!) dwa lata temu. Potem po drodze trafiło mi się także opisać moje własne dzieło - "kulki ironicznego hutnika". Teraz pora na coś nowego :D.

Tym razem w wykonaniu Gryzoni - ponieważ subskrybuję gryzoniowy newsletter, przy okazji maila informującego o promocji ich międzynarodowego serwisu gier Gameonade dostałem też informację o intrygującej grze Biurkowa Rozgrywka. No i wpadłem po uszy! Od razu ostrzegam: Nie sięgajcie po tą grę jak macie coś ważnego do zrobienia! (dlatego też piszę o tej grze w niedzielny poranek, a nie w tygodniu ;-) ).

 

Biurkowa Rozgrywka (ja wolę nazywać ją: biurowa rozrywka ;-) ) to naprawdę świetna, którą jak pisałem - polecam na popołudnia, najlepiej takie zachmurzone, jesienne.

Zasada gry jest prosta - masz kilk punktów (kulek) połączonych liniami. Wszystko sprowadza się do tego, by te linie "rozplątać" - tzn. sprawić, by nie przecinały się z żadnymi innymi. Hmmm... wydaje się łatwe, nie ? No to spróbuj.

Nie wiem, czy widać to wyraźnie z boku obrazka - jest to jeden z początkowych poziomów gry - i już jest zdrowo namieszane :-).

Żeby nie było zbyt łatwo, w myśleniu nad strategią supełków (ha! wymyśliłem nowe pojęcie marketingowe :-] ) przeszkadza nam czas - nieubłaganie schodzący do zera. Są też punkty - oprócz nieubłaganie biegnącego czasu komputer podczas gry nieubłaganie zlicza nam liczbę ruchów - co łącznie z pozostałym czasem decyduje o końcowej liczbie punktów. Jest też "równanie" podpowiadające nam, jak bardzo jesteśmy "daleko" - trudno mi coś powiedzieć konkretnego na temat tej informacji :(.

Niesamowity, wciągający pomysł, relaksująca muzyka w tle, która nie przeszkadza w skupieniu się (nawet sygnał kończenia się czasu jest dobrany tak, by nie irytował!) kody do każdego poziomu, który się osiągnęło - super sprawa. Z tym, że "wytresowany i wypieszczony" przez gry Nitrome (i ostatnio przez Cover Front 3) czułem niedosyt w momencie, gdy kolejne podejście psuł mi czas - brakowało mi na początku gry tabeli kolejnych poziomów, a na końcu opcji startu od/powrotu do zawalonego poziomu) bym mógł nie tylko wpisywać kod, ale korzystać z "mądrości komputera" i nie zastanawiać się, który kod muszę wpisać.  Brakowało mi w statystykach tej gry informacji o liczbie ruchów na kolejnych poziomach - co właśnie wiąże się z brakiem menu wyboru poziomu, który mógłby informować o tym, ile czasu zajęło nam kombinowanie na konkretnym poziomie oraz ile potrzebowaliśmy na to ruchów (każdy chyba lubi podbijać swoje własne rekordy ilości ruchów i czasu wykonania zadań kolejnego poziomu).

Dla tych, których interesuje rywalizacja z innymi: system obsługi gracza u Gryzoni jest wprost wymarzony - ocena gry, popularność, komentowanie, możliwość rozesłania linku znajomym, statystyki punktów - własne i ogólne w skali "wszechczasów", miesiąca, tygodnia - to sprawia, że warto tam wracać. Dodając jeszcze możliwość wygrania co miesiąc kolejnych nagród za najlepsze wyniki... nic tylko siadać i grać ;-).

A Michałowi "Gryzoniowi" życzę, by jego serwis gier Gameonade osiągnął przynajmniej taką popularność jak serwis Nitrome.

PS. Mała podpowiedź dla tych, którym nie chce się przebijać przez początkowe etapy - zerknijcie na zrzuty ;-).

//EDIT: I jeszcze by mi się marzyło, by gra zapamiętywała widok ekranu po rozwiązaniu kolejnej zagadki - wtedy by już było całkiem super super.Jestem strasznie wybredny, co ? :D

Jeżeli kogoś zaciekawił mój tytuł, to myślę, że tym bardziej będzie zaciekawiony klipem, który prezentuję. By się nie powtarzać, zacytuję Gamedev.pl:

Computer Graphics in Games to panel dyskusyjny, jaki odbył się w 2004 roku z agendy Computer History Museum. Na spotkaniu tym trzech wybitnych designerów - Jordan Mechner (Prince of Persia,Making of PofP), Rand Miller (Myst, Making of Myst ), i Will Wright (SimCity) dyskutują o różnych aspektach grafiki komputerowej. Możemy też obejrzeć rozwój grafiki w grach na przykładach gier zaproszonych twórców. No i pora na właściwy film (dwugodzinny - pełna relacja!): 

Zastanawiałem się d dłuższego czasu - na czym, albo: na kim, zarabiają agencje interaktywne.

Odpowiedź wydaje się  (i jest - co wyjdzie na koniec) prosta:

• na ogłaszających/wyszukujących w internecie,

...a jeżeli mają wlasnych handlowców to: 

• na chętnych do reklamowania się poprzez media internetowe. Też.

Z tym, że wszystko sprowadza się do jednego: do 5 %. Te pięć procent to firmy, które mają (jeszcze ?) pieniądze na promocję i marketing. To zazwyczaj duże (bardzo duże) firmy, filie, centrale konsorcjów międzynarodowych - choć to tak nie do końca jest prawdą: czasami może się okazać, że bardziej "skąpi" placówka zachodniej firmy, niż rodzimy przedsiębiorca.

• wychodząc na rynki międzynarodowe

Gęsto jest w polskim światku internetowym. Dużych klientów da się zliczyć na palcach obu rąk (i nóg). Niektórzy zabezpieczają się procedurą zamówieniową, niektórzy "dają się zwieść handlowcom". Inni ufają wielkim - w sensie: dorwaliśmy tego spod "I", tego spod "II", a teraz kochany pora na Ciebie - drogi "III". Jeszcze inni mają swoją stałą obsługę ("od A do Z").

Zrobiłem mały eksperyment - ze stawką za grę taką samą, jaką godzą się płacić agencje interaktywne: Ilu lokalnych przedsiębiorców (nie - "sklepikarzy"!) jest gotowa zainwestować w reklamę internetową w postaci gry ? Przeszedłem, popytałem, podzwoniłem...

Odrzucając tych, którym "syn brata" zrobił stronę internetową lub tych, którzy po kontakcie mailowym i po drugiej, czy trzeciej próbie kontaktu nie odezwali się lub też "chcieli mieć spokój" - została garstka nielicznych, których można było podzielić na dwie grupy i "coś".

Czemu to tyle kosztuje ? Nie da się taniej ?

Pytanie częstsze niż oczka w barszczu. Bo płacę ZUS ? Bo mam legalne oprogramowanie ? Bo za tą kwotę, co by chcieli to nawet prądu nie opłacę ?

Czemu tak długo ?

Bo do kiosku to można wyjść i kupić gazetę w pięć minut, a tu się tak nie da ? Bo  na tydzień roboty przypadają dwa tygodnie zmagań z poprawkami typu "pięć milemtrów w lewo, o pół ikonki do góry" ? Bo chcę wieczorem gdzieś jeszcze wyjść, a nie leczyć odleżyn od siedzenia przy kompie ?

A pozostały promil ...

dawno już ma "popodpisywane długoterminowe umowy" na obsługę ze "swoimi"...

Zadałem je trochę przewrotnie - wszystko z tego względu, że przypadkowo dowiedziałem się, jakie przebicie mają agencje na rzeczach, które zamawiają u zewnętrznych dostawców.

Czy żerują na freelancerach i małych firmach ? Z jednej strony tak - w przypadku deadline'ów, ilości poprawek itp. rzeczy - bo żaden developer, czy designer w agencji nie będzie siedział po 50 godzin nad "duperelkami upierdliwego klienta", gdy czeka mu w kolejce dziesięć innych projektów.

Czy żerują finansowo ? A czy mała firma ma do utrzymania duże biuro, kilku grafików, programistów i conajmniej jednego sowicie wynagradzanego handlowca, który jest w stanie sprawić, że cały ten bajzel ma za co się utrzymać ? W sumie powyższy akapit też można sprowadzić do pieniędzy.

No więc zarabiają. Zarabiają tam, gdzie dla małych wejścia nie ma. Zwłaszcza te większe. O czym można później poczytać w necie, że "to można było spokojnie na linuxie puścić, frewarowym frameworkiem wykonać i dziesięć razy taniej zrobić" - dopowiedz sobie: a po wykonaniu najlepiej zniknąć. Zarabiają tym, że stać ich na więcej: na całą powyżej opisaną "zgraję", która na efekt końcowy pracuje.

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Stara to i oczywista prawda. Więc czemu ja się dziwię ?

Przed moim urlopem ukazała się trzecia część gry typu Point'n'Click CoverFront autorstwa Mateusza Skutnika i Karola Konwerskiego. Wyśmienita porcja rozrywki dla spragnionych rozwiązywania zagadek:

Covert Front 3: night in Zurich 

Co tu dużo gadać: Grafa Mateusza i scenariusz Karola wymiatają, aż podziw bierze, że odważyli się wykonać taką wielką pracę nad grą - by przejść trzecią część całą, musimy rozwiązać zagadki w pięciu rozdziałach! Miażdży intro do gry, miażdzą przerywniki między poszczególnymi zagadkami, miażdzą kolejne sekwencje. Komiks online pełną gębą.

Na dodatek przyjemny system zarządzania rzeczami i - uwaga! - w dowolnej chwili możesz odejść od gry, zamknąć okno przeglądarki, a i tak będziesz mógł wrócić do miejsca, w którym grę przerwałeś! Brawo za bardzo przyjazny interfejs gry!

Ok, koniec już roztkliwiania się nad grą. Pora zagrać - a że już troszeczkę czasu od premiery minęło, pora przedstawić solucję (moje opracowanie własne):

1. Przewiń na lewo, zobaczysz siedzącego na ławce człowieka - weź od niego gazetę. Będzie w niej portfel i tajna informacja. Dwie rzeczy z niej będą nas interesować.
2. Przewiń do pierwszych drzwi w prawo, wejdź w nie. Przejdź do poczekalni - na końcu drogi w lewo znajdziesz dwoje drzwi. Drugie od lewej prowadzą do sali biletowej.
3. W pierwszym okienku przerwa - trzeba będzie tu wrócić za jakiś czas - podchodząc do drugiego okienka zostaniesz spytany o wybór biletu. Zajrzyj do tajnej informacji. Już wiesz, jaki kupić bilet. Odchodząc od okienka sprawdź, o której odjeżdża pociąg - czas odjazdu znajdziesz na tablicy po lewej. Zapisz go sobie.
4. Wróć do korytarza i idź do końca w prawo - skręć do poczekalni (Lounge), tam przejdź do wejścia po prawej - to sala skrytek kolejowych. Przyjrzyj się jeszcze raz notatce. Na końcu znajduje się dziwne pozdrowienie - czyżby to liczba zapisana cyframi rzymskimi ? Znajdź skrytkę o tym numerze.
5. Otwórz skrytkę używając do tego spisanego czasu odjazdu Twojego pociągu. Weź z niej wszystkie rzeczy, będą to notatnik, podręczny aparat oraz plik zdjęć. Pod nimi oczywiście najważniejsza dla Ciebie rzecz: kolejna tajna informacja.
6. Pamiętasz, że w jednym z okienek była przerwa ? Wróć tam teraz, a staniesz się właścicielem wielofunkcyjnego narzędzia typu "McGuywer Max" czyli scyzoryka.
7. Z sali biletowej przejdź do bufetu (wejście przed salą biletową). Tam nic nie zamawiaj, skręć za bar do toalety. W jednej z toalet da się wspiąć na muszlę, nad spłuczką znajdziesz okienko - za małe jak na Ciebie, ale po użyciu scyzoryka będzie w sam raz.
8. Wyskoczysz przez okno. Bez trudu domyślisz się, że Twoim celem będzie hotel za rogiem (jedyne drzwi, w które można wejść).

1. Recepcjonista zaproponuje Ci dwa pokoje: 12 i 14, choć z tajnej informacji (którą zapewne już przejrzałeś wcześniej) wynika, że szukasz pokoju numer 13. Zainteresuj się kluczem z pokoju 14. Wejdź na piętro, skieruj się do tego pokoju (użyj klucza).
2. W pokoju nie czas na spanie, ani na czytanie, ale pomimo tego zajrzyj do Biblii. Przekartkuj ją, może znajdziesz coś interesującego. Będzie to pięciocyfrowy numer. Pora poszukać telefonu.
3. Głupia sprawa, aby użyć telefonu należy zdjąć słuchawkę z widełek, odłożyć na bok, a następnie wykręcić numer. Czyżby coś gdzieś się przesunęło ? Pora przeszukać wszystkie kąty - zacznijmy od szafy.
4. W szafie zniknęła tylnia ściana ukazując przejście do poszukiwanej trzynastki. Zacznij od obklikania wszystkiego, co się da. Zostaw w spokoju coś, co wygląda jak dziwna maszyna licząca - za chwilę staniesz się właścicielem małego i dużego klucza, który to jak się okaże, jest wajchą uruchamiającą dalekopis (to ta dziwna maszyna).
5. Odwróc się przodem do wejścia. Użyj małego kluczyka na dziurce panelu po lewej stronie otworu wejściowego. Duży nałóż na trójkąt. Przekręć oba.
6. Dalekopis zaczął działać. Spuść wszystkie wajchy w dół. Zajrzyj do wcześniejszej tajnej informacji, tam jest Twój kod agenta. Gdy podniesiesz dźwignie pokazujące znaki, których nie ma w Twoim kodzie, wyskoczy Twój pseudonim.
7. Wyjdź z panelu ustawiania dalekopisu i kliknij przycisk na płycie czołowej. Oto następna tajna informacja. Wiadomość kieruje Cię do biblioteki miejskiej.

1. Tutaj mały zonk: jednej rzeczy od początku gry nie użyłeś - gazety. Czy można gazetą wybić okno ? Można. Wypróbuj to na jednym z drzwi. Przez wybite okienko będziesz musiał przełożyć rękę, by odblokować zamek.
2. Będąc w środku wejdź w drzwi na wprost. Odblokuj zatrzask barierki, by dostać się do maszyny. Może zajrzyj też do tajnej informacji, by wiedzieć, jaki numer wprowadzić ? Otrzymasz nazwę książki.
3. Pora udać się do katalogu tematycznego. Zanim wyjdziesz, przejrzyj jeszcze pomieszczenie - może znajdziesz klucz ?
4. Wyjdź z pokoju i idź korytarzem w prawo, do środkowego wejścia. Otwórz kluczem kratę.
5. Znajdź szafkę rozpoczynającą się na literę taką samą, jak nazwa książki z karty bibliotecznej. W tej szafce wyjmij przegródkę zgadzającą się z literami początkowymi tytułu. Poszperaj w niej - coś znalazłeś ? Pora by coś wypożyczyć.
6. Wróć do korytarza, wejdź w pierwsze wejście na lewo. Odblokuj zatrzask barierki, by dostać się do maszyny. Tym razem wystarczy tylko włożyć znalezioną kartę i nacisnąć przycisk. Potem nie zapomnij odebrać książki.
7. Przekartkuj książkę na miejscu. Fotka, która wypadła jest popisana na czerwono - są tu gdzieś gazety ? Wróć do korytarza i skręć w lewe wejście. Już wiesz, której gazety szukać ? Opuść jej roczniki używając wajchy maszyny do wybierania.
8. Wybierz szukany numer. Gdzie on spadł ? Nie ma go w inwentarzu, trzeba sprawdzić w pomieszczeniu. Jest. I są dwa zdjęcia. Jedno takie same jak masz u siebie, drugie to nikt inny jak Karl von Toten. Kliknij, by zobaczyć zbliżenie. Ten symbol mijałeś po drodze. Wróć tam, gdzie go widziałeś.
9. Kliknij na symbol na podłodze, by dopadła Cię banda żołdaków. Nie dasz im rady, ale innej drogi dalej nie ma.

1. Pogadaj z przyjemniaczkiem - blablabla - nieważne, byle sobie poszli.
2. W ścianie znajdziesz dziury w tynku wyglądające jakby ktoś zerkał zza desek. Pytanie brzmi: co w nie wsadzić ?
3. Spojrzyj na łóżko. Jeden z prętów przerdzewiał i ledwo się trzyma. Kręć nim tak długo, aż się nie urwie.
4. W międzyczasie ktoś podłożył kartkę na okno. Olej ją, dopóki nie wyrwiesz pozostałych trzech prętów - użyj zardzewiałego pręta jako dźwigni. 
5. Pamiętasz "oczka" ? Jest ich dokładnie tyle, co prętów. Do dzieła!
6. Jak dojdziesz do szczytu zaczaj się w górnym rogu (kliknij tam). Przyjdzie strażnik i Twoja ucieczka będzie możliwa.

I tu duży ZONK: wcale nie musisz brać kartki z okna, by przejść do następnego rozdziału - czyli dowiedzieć się, co czynić dalej.

1. Podejdź do samolotu. W kabinie pilota przesuń dźwignię w bok, wysuń klocki spod kół.
2. Wróć do budynku. Choć zamknięty na 4 spusty, to do górnego okna idzie dostać się po rynnie. Na co czekasz ?
3. W budynku interesują Cię dwie wajchy na wprost. Opuść je, by oświetlić pas.
4. Wróć do samolotu. Za skrzydłami jest śmigło. Zakręć nim.
5. Wskakuj do kabiny pilota. Drążek do siebie. Lecimy do następnej części Cover Front-u!

Miłej gry bez podpowiedzi (i z podpowiedziami też) :-)

Żyjecie ? Bo ja tak :-) - nabrałem energii po urlopie wymuszonym przez Żonę (nie żałuję, choć coprawda zdawało mi się, że trwał wieczność, ale było super - tzn. przyjechałem do domu bardziej wykończony niż wyjechałem :D) i z pewną taką nieśmiałością wracam do "życia z kompem".

Spoglądam na datę ostatniego wpisu - 22.05.2009 (Herculaneum - nawet fajne, szło by to rozwijać) i jeszcze na datę poprzedniego (ten o scenie z PV3D) - dłuugo mnie nie było. Oj długo. Pamięta mnie jeszcze ktoś ?

Ech, życie... praca etatowca ciężką jest. Prawie tak samo, jak freelancera ;-). Z tym, że po powrocie do domu słyszy się jeszcze "a marchewkę kupiłeś ?" - żart :D.

Upały co nie miara - człowiekowi dopiero w nocy chce się żyć, a ja siedzę przy kartce i kombinuję, co by tu zrobić, by wykorzystać "przestoje okresu urlopowego" - pierwsza sprawa: po miesiącu wrócił z serwisu mój komp (JUPI!), co się nałożyło z terminem powrotu z urlopu no i pierwsza myśl: sponsorów niet, a by się przydało jakieś mobilne stanowisko zrobić - na dysku kurzy się zainstalowany VirtualBox, myśl przednia - ale trzeba jeszcze przejść do realizacji.

Niestety, odmówił posłuszeństwa pożyczony od znajomego CS3 - jak najzupełniej legalny, z tym, że kto próbował przeinstalowywać CS3 na inny komputer ten wie, że można to zrobić maks 2 razy, a potem dętka... pomimo wpisanego poprawnego kodu powiedział on mi "bajbaj" - więc szukam sponsora CS3/CS4 (upgrade do CS4 wystarczy). To nie żart! W zamian z chęcią wykonam jakąś równoważną cenowo aplikację - byle by nie była obwarowana bezsensownymi deadline'ami, bo - gdy pracuje się w zupełnie innym zakresie na etacie - rzeczywiste terminy zawsze są nieprzewidywalne).

Czemu się nie przesiądę na Flexa ? Jakoś nie umiem się do niego przekonać - siłą flasha jest dla mnie timeline i choć cały kod już ciągnę na klasach, nie wyobrażam sobie, by nie korzystać z timeline'u - choćby do wizualizacji (do tego nawet doszło, że jak miałem filmik z wakacji obrócić, to wziąłem i obróciłem go pod edytorem, zapisując z powrotem do AVI, bo stwierdziłem, że zanim znajdę i poznam możliwości pościąganego z netu softu szybciej obrobię go we flashu). No chyba, że mi ktoś pokaże, jak łączyć AS3 z flexa ze starszymi flakami (flash8), bo jak na razie mi to cosik nie wychodzi :(.

Co tam, najwyżej zostanę przy as2 i tyle :P. W końcu stwierdziłem, że lepiej wypocić coś grywalnego, co się będzie podobać lub też nie (sorki Vogel za usunięcie Twojej opinii spod wpisu o CityRace - biznes is biznes, gdzie pieniądze tam o gustach się nie dyskutuje). W końcu i tak żadnym kodem Was nie zaskoczę - te wszystkie frejmłorki, jakie u Was (u niektórych z Was) oglądam, te blogi, do których linkujecie, te linki, którymi rzucacie - oj umieją wbić w ziemię :).

Co tam jeszcze u mnie ? A kurzy się skrzynia z linkami od Was :-). Kurzy się druga z moimi pomysłami :-). No i coś mi o ćwierkaniu chodzi po głowie - czytaj: twittowaniu. Zastanawiam się, czy czasem ten typ "blogowania" nie wyprze tradycyjnych blogów. Tylko że wartość informacyjna świergotania jest taka, jak ma się pisanie liścików w podstawówce do pisania artykułów w gazecie. No ale każdy ma swój świat. Do mojego jakoś twittowanie nie pasuje - ale podobno dopinguje w postępach prac, więc... pożyjemy, zobaczymy.

Ok, więc za parę dni postaram podzielić się doświadczeniami z używania VirtualBoxa z flashem. Zapraszam.

PS. Dla smaka dwa zdjęcia zrobione w wakacje przeze mnie: ślimaczek i widok ze Śnieżki - jedne makro, drugie maks skali :-).

ZAGADKA HERCULANEUM

"No i dotarliśmy do końca trasy zwiedzania. Dziękujemy państwu za odwiedzenie naszej wystawy poświęconej najnowszym odkryciom archeologicznym, zapraszamy do zakupu pamiątek - stoisko po prawej - zgłodniałych zapraszamy na zewnątrz - do restauracji La Antica, sponsora wystawy - na tradycyjne dania rzymskie."

C"zy są jeszcze jakieś pytania ? Nie ? A więc jeszcze raz dziękuję za odwiedzenie naszej wystawy. Głodnych wiedzy i żądnych bardziej szczegółowych informacji zapraszamy d stanowisk interaktywnych w sali obok."

- Uff... nareszcie koniec - Samanta odetchnęła z ulgą - a pomyśleć, że wydawało mi się, że praca w muzeum to... BZZZYYYT BZYYYYYYYYT BZZZZZYYYT (nie ma to jak wyciszony telefon komórkowy w kieszeni bluzki) - któż to może dzwonić ? Profesor ? To wręcz niemożliwe!

- Witam Profesorze! już dawno Pana nie słyszałam! Jaka tam Pana wykopaliska ?
- Witaj Samanto! Jak to na wykopaliskach - dużo piachu, ziemi i ostrego słońca - tak, że jak wrócę, to mnie za jakiegoś murzyna weźmiesz - hehe.
- Profesorze, z chęcią bym się z Panem zamieniła! Mam już dość turystów!
- No cóż Samanto, taki to już urok tej pracy - trzeba przecierpieć sezon letni, a zobaczysz - zapewniam Cię, że już jesienią będziesz zadowolona - w końcu chyba swojej najlepszej studentki nie wyprowadziłbym w pole ?
- Profesorze, mogło by być nawet pole, byle na nim szło znaleźć jakieś zadanie dla archeologa (Samanta uśmiechnęła się na samo wspomnienie wykładów Profesora)
- A wiesz, mógłbym urozmaicić Ci pracę...
Wyraz twarzy Samanty nie pozostawiał wątpliwości - BĘDZIE AKCJA!
- Profesorze, zamieniam się w słuch!
- Cieszę się, że Twój zapał pomimo tej nudnej pracy (he he) nie osłabł. Właśnie jadę na lotnisko. Spotkajmy się o ósmej wieczorem w La Antica - zapraszam Cię na kolację.

- Samanto, wyobraź sobie, że znalazłem podczas wykopalisk ślady inskrypcji identyczne, jak u pewnej średniowiecznej sekty rzymskiej, która zwała się "Bractwo Wilczycy" - bardzo podobną symbolikę stosowało później w swoich dokumentach pod koniec XIX wieku konsorcjum Remussolis...
- Profesorze, pozwoli Pan: Remussolis to teraz fundacja wspierająca międzynarodową kooperację naukowo-badawczą pod nazwą "Kolebka Europejskości", która m.in. prowadzi badania w Herculaneum, z Panem na czele!
- Tak Samanto. Dlatego chciałbym, by wszystko jak na razie pozostało między nami. Wydaje mi się, że całość układa się w logiczny ciąg - od starożytności do współczesności.
- Profesorze, zdumiewa mnie Pan! Co mogę dla Pana zrobić ?
- Chciałbym, byś udała się do Wenecji, do biblioteki uniwersyteckiej, oddziału prowadzonego przez fundację Remussolis i sprawdziła, czy nie ma tam czasem jakichś interesujących materiałów na temat "Bractwa Wilczycy"
- Profesorze, załatwione. Dla Pana to choćby w ogień!
- Dziękuję Ci Samanto. Będę Ci dozgonnie wdzięczny (ach ten uśmiech!). Swoją drogą - taką miałem nadzieję, że się zgodzisz, więc wcześniej załatwiłem Ci parę dni wolnego u Twojego dyrektora - w przyszłym tygodniu możesz ruszać.

[tutaj rozpoczyna się gra - typ: pnc]

Scena pierwsza:

Pokój hotelowy: łóżko, szafka, drzwi do łazienki, telewizor, wieszak.
Widok: FPP.
Przedmioty: walizka pod łóżkiem, obok buty, mały plecaczek na łóżku, telefon hotelowy na szafce.
Walizka zawiera: ubrania, ręcznik, przybory toaletowe (mydło, grzebień), aparat fotograficzny, kabelek do aparatu.
Plecaczek zawiera: notes, "puste miejsca"
Notes zawiera: opis pomieszczeń biblioteki, adres
Telefon hotelowy: naklejona informacja: "recepcja - wybierz 0"
Wieszak: kurtka.
Szafka: klucz do drzwi.

Działanie przedmiotów:

Walizka - otwarcie ekranu z zawartością.
Szafka - otwarcie szuflady.
Telefon - otwarcie ekranu z klawiaturą.
Telewizor - otwarcie ekranu telewizora "z mrówkami".

_Plecaczek_ (koniecznie, inwentarz): Po wzięciu znika, włącza się opcja inwentarza.
Bez plecaczka można nieść tylko jedną rzecz (w "rękę").
Rzeczy nie potrzebujące plecaczka: buty, kurtka.
_Buty_, _kurtka_ (konieczne): należy ubrać, by wyjść. Znikają, nie pojawiając się w inwentarzu. Przy braku jednej z tych rzeczy nie można użyć klucza - komentarz "nie mogę tak wyjść, muszę jeszcze coś na siebie włożyć".
_notes_ - pojawia się automatycznie w inwentarzu po wzięciu plecaczka. Notes należy przekartkować, aby wiedzieć, gdzie się wybrać.
_aparat fotograficzny_ (konieczny) - w przypadku próby użycia klucza bez aparatu komentarz: "a co, jeśli będę musiała porobić zdjęcia ?"
_kabelek do aparatu_ (konieczny) - komentarz: "będę mogła połączyć aparat z komputerem"
_ubrania_ - nie do podniesienia, komentarz: "już jestem ubrana, potrzebuję coś do wyjścia"
_ręcznik_ (konieczny) - komentarz: "w razie czego mogę wybić szybę nie raniąc się..."
_grzebień_ (konieczny) - komentarz: "może pomóc w otwarciu zamka"
_telefon_ - komentarz: wybranie dowolnego numeru przed przekartkowaniem notesu: "po co i gdzie bym miała zadzwonić... ?", komentarz po przekartkowaniu notesu: po próbie wybrania innej liczby niż zero: "nie znam żadnego numeru oprócz recepcji"
- po wybraniu zera (gdy został przekartkowany notes) - dialog z recepcjonistką i zamówienie taksówki
_klucz_ - niezbędny do wyjścia - użyć na drzwiach

Przedmioty można odkładać na miejsce lub zamieniać miejscami (gdy się nie wzięło plecaczka, każda kolejna podniesiona rzecz "wypiera" poprzednią)

Warunki przejścia (konieczne przedmioty):

1. Buty
2. Kurtka
(w inwentarzu:)
3. Notes
4. Aparat fotograficzny
5. Kabelek do aparatu
6. Grzebień
7. Ręcznik

Komentarze:

- przy zebranych wszystkich rzeczach, gdy nie został przekartkowany notes: "no dobrze, ale gdzie bym miała wyjść ?"
- przy zebranych wszystkich rzeczach i przekartkowaniu notesu, gdy nie było wykonanego telefonu na portiernię: "do biblioteki jest za daleko, by iść na piechotę"
- przy nie zabraniu którejś z rzeczy: "chyba nie mam wszystkiego, co może mi się przydać..."

Solucja:

1. Weź buty
2. Weź plecak, pokaże się inwentarz
3. Schyl się do walizki
4. Weź ręcznik, aparat i kabelek
5. Wróć do łóżka
6. Kliknij na telefon
7. Przekartkuj notes
8. Wybierz zero
9. Wróć do łóżka
10. Otwórz szafkę
11. Wyjmij klucz
12. Wróć do łóżka
13. Odwróć się do drzwi
14. Weź kurtkę
15. Wyjdź

Celem gry jest zmuszenie owiec do wejścia do zagrody. Gra przeznaczona jest na konsolę Nintendo DS.

- ekran górny: łąka widziana z góry: owce, trzy psy, w późniejszej fazie wilki i skarpy
- ekran dolny: widok pięciu ikon i punktacja: trzy ikony pysków psów pasterskich, ikona potrójna pysków, symbol bramki do zagrody, pasek - wskaźnik szczekania (maleje wraz z każdym szczeknięciem), ilość owiec zebranych / utraconych / wszystkich

- wybranie któregoś z pysków wybiera konkretnego psa (numerowane liczbami rzymskimi)
- wybranie ikony potrójnej powoduje równorzędne sterowanie wszystkimi psami
- wybranie ikony bramki powoduje otwarcie bramki zagrody na określony przedział czasu

- kursory: psami zgodnie z kierunkami ruchu
- przycisk: szczeknięcie odstraszające wilki i zmieniające kierunek ruchu wszystkich owiec
- ikony jak wyżej

_Łąka_ - w fazie początkowej wszystkie krawędzie są "sklejone", zawiera elementy takie jak:

• krzaki -spowalniają i psy, i owce
• kamienie - konieczność wyminięcia (psy, wilki, owce)
•  skarpy - wpadnięcie owcy to jej utrata, psy same zawracają sprzed skarpy
•  wilki - kierują się w stronę najbliższej owcy, porwanie owcy to jej utrata

Krzaki, kamienie, skarpy, wilki - pojawiają się w kolejnych etapach

• 1. Owce raz poruszone zatrzymują się po pewnym czasie.
• 2. Psy "pchają" owce przed sobą na zasadzie kul bilardowych, skorelowanie ruchu trzech psów pozwala ustalić kierunek owiec na bramkę zagrody.
• 3. Użycie szczekania powoduje rozpierzchnięcie się owiec - zmianę kierunku biegu, co jest 4. przydatne, gdy owca biegnie na skarpę. Podobnie w przypadku wilków.
• 4. Wilki nie boją się psów, odstrasza je tylko szczeknięcie. W przypadku wpadnięcia psa na wilka, tracimy tego psa.
• 5. Wskaźnik szczeknięcia określa czas między jednym a drugim szczeknięciem lub też alternatywnie: "zapas szczekania" odnawiający się w określonym czasie

Gra kończy się:

• w przypadku zapadnięcia zmroku (określonego czasu) i niezagonienia wszystkich owiec: wynikiem negatywnym
• w przypadku zagonienia wszystkich owiec: bonusem wyliczonym na podstawie czasu, pomniejszonym o utracone owce
• w przypadku utraty wszystkich owiec: wynikiem negatywnym

Czynnikiem utrudniającym może być także ustalenie procentowego progu ilości zagonionych owiec w stosunku do wszystkich na pastwisku.

Parę tygodni temu ktoś spytał się mnie, skąd wziąłem natchnienie do napisania Hologramu (przyznam, nie za bardzo udało mi się to opowiadanie i nawet zgranie z rzeczywistością - akcja działa się równolegle do kalendarza "w naszym świecie" - nie pomogło opowiadaniu :-().

Natchnienie do napisania Hologramu wziąłem z... flasha! A raczej z flexa - konkretnie: dema 3D napisanego we flexie - oto i ono:

Den Ivanov's PARK.seasons

Link do strony źródłowej możesz znaleźć pod podpisem (niestety, mechanizm bbloga nie pozwala wprowadzić wszystkich wymaganych parametrów do object/embed, więc zalecam kliknięcie w podpis), polecam też zajrzeć do innych interesujących wpisów bloga Dena Ivanova.

Oka - co w tym drzewku jest interesującego, co mogło spowodować, że napisałem to opowiadanie ? Zacznijmy od tego, że każde z trzech luster pokazuje drzewko o innej porze roku. Takie "światy równoległe" :-) - ustaw dowolne z "luster" dokładnie na wprost drzewka - zobaczysz drzewko w innej porze roku. Teraz kółkiem myszy (lub strzałką w górę) przybliż się do drzewa na tyle, by znikła ramka z "lustra". Następnie obróć scenę (mysz lub klawisze lewo/prawo) tak, by jedno z luster z tyłu (szare prostokąty) ustawiło się centralnie za drzewem. Teraz odjedź dość trochę "kamerą" (strzałką w dół lub kółkiem myszy). Następnie obróć sceną w lewo lub prawo... co znalazło się w jednym z luster ?

Na koniec jeszcze zostaje mi wyjaśnić, skąd wziąłem ten link - otóż znalazłem go na blogu "Smakowitości TDC" jako wtrącenie "anonimusa" do naszej dyskusji na temat tego,  czy scena z Wojny Klonów jest full 3D, czy pseudo 3D. Niestety, ani jeden z nas nie przekonał drugiego do swoich racji. Może Wy rozstrzygniecie - czy ta scena jest, czy nie jest full 3D ?